Listopad to miesiąc, w którym jak mało kiedy myślimy o tych, których już z nami nie ma. Jedziemy na cmentarze, porządkujemy groby, zapalamy znicze. Robimy to często z tradycji, „bo tak trzeba“, „bo tak robili rodzice“. I dobrze, że to robimy. Warto jednak zatrzymać się na chwilę i zapytać: czy to wszystko ma jakiś sens? Czy naprawdę możemy coś jeszcze zrobić dla kogoś, kto umarł?
Miłość nie kończy się na cmentarzu
Każdy, kto pochował mamę, tatę, męża, żonę, dziecko czy przyjaciela, wie, że śmierć nie zabiera miłości. Nadal tęsknimy, nadal rozmawiamy z nimi w myślach, nadal czujemy, że są nam bliscy. To uczucie nie jest przypadkiem. Wiara chrześcijańska mówi wprost: człowiek nie znika całkowicie w chwili śmierci. Jego życie się zmienia, ale się nie kończy.
Jeśli tak jest, to nasza więź z bliskimi też się nie urywa. Zmienia się tylko sposób, w jaki możemy okazać im miłość. Możemy się za nich modlić.
Po co zmarłym nasza pomoc?
Kościół od początku wierzy, że po śmierci człowiek staje przed Bogiem taki, jaki jest naprawdę. Większość z nas nie odchodzi z tego świata jako ludzie doskonali. Zostają w nas jakieś zaniedbania, rany, niedokończone sprawy, egoizm, którego nie zdążyliśmy pokonać. Bóg jest miłosierny i chce nas przyjąć, ale człowiek potrzebuje jeszcze oczyszczenia, by w pełni przyjąć Jego miłość. Ten stan nazywamy czyśćcem.
Można to porównać do sytuacji, gdy ktoś bardzo bliski czeka na nas z otwartymi ramionami, a my wstydzimy się podejść, bo wiemy, ile razy go zawiedliśmy. Potrzeba czasu, by ten wstyd i to, co w nas niedobre, zostało uleczone.
I tu jest miejsce dla nas. Zmarli sami już nic dla siebie zrobić nie mogą. My możemy. Nasza modlitwa jest dla nich pomocą.
Jeśli masz wątpliwości
Może nie jesteś pewien, w co wierzysz. Może od dawna nie byłeś w kościele, a na cmentarz chodzisz głównie z przyzwyczajenia. To nic złego, że masz pytania. Pomyśl jednak: jeśli jest choć cień szansy, że możesz jeszcze coś dobrego zrobić dla kogoś, kogo kochałeś, czy nie warto spróbować? Modlitwa za zmarłych bywa też pierwszym krokiem do odnowienia własnej wiary. Wielu ludzi wróciło do Boga właśnie przy grobie kogoś bliskiego.
Jak konkretnie możemy pomóc?
Msza święta w intencji zmarłego. To najcenniejszy dar, jaki możemy ofiarować. Podczas Mszy sam Jezus ofiaruje się za nas i za tych, których polecamy. Mszę za zmarłego można zamówić na przykład w rocznicę śmierci lub imienin.
Wypominki. To stara polska tradycja: imiona naszych zmarłych są odczytywane w kościele, a cała wspólnota parafialna modli się za nich. Kartki z imionami można złożyć w zakrystii.
Zwykła modlitwa. Nie trzeba znać wielu modlitw. Wystarczy przy grobie lub w domu powiedzieć: „Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci. Niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen“. Można też odmówić dziesiątkę różańca albo inną znaną nam modlitwę.
Odpust za zmarłych (1-8 listopada). W tych dniach Kościół daje nam szczególną możliwość pomocy zmarłym. Warunki uzyskania odpustu:
– być w stanie łaski uświęcającej (czyli po spowiedzi),
– przyjąć Komunię świętą,
– pomodlić się w intencjach Ojca Świętego (np. „Ojcze nasz“ i „Zdrowaś Maryjo“)
– nie mieć przywiązania do żadnego grzechu.
Odpust można uzyskać raz dziennie za jedną zmarłą osobę.
Dobre uczynki i jałmużna. Pomoc potrzebującemu, odwiedziny u samotnej osoby, ofiarowanie jakiegoś trudu w intencji zmarłego, to także realna pomoc dla niego.
Znicz to piękny znak, ale tylko znak
Zadbany grób, kwiaty i płonący znicz mówią: „Pamiętamy“. To ważne i piękne. Ale znicz zgaśnie po kilku dniach, a kwiaty zwiędną. Modlitwa, Msza święta i odpust zostają na zawsze. Nasi bliscy nie potrzebują od nas najdroższego znicza. Potrzebują naszej modlitwy.
Dlatego w tym roku, idąc na cmentarz, zabierzmy ze sobą nie tylko znicz, ale też chwilę ciszy i kilka słów modlitwy. To najpiękniejszy prezent, jaki możemy dać tym, których nadal kochamy.
Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie.




